BOUTMAN Serendipity

Gavere (Gauara)

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 17 May 2010 07:00:56 +0200

voor P. en M.

Wachten tot de wind over het water
dan verkleurt, tot golf wordt, langzaam
opzweept tot aan kusten ogen zich dan
openen om deze geuren te ontvangen,
wachten tot de wind over het water
dan van kleur verandert, wolk wordt
en zich over golven buigt om zee te
worden, Ã©Ã©n te worden, regenboog
die alle hemels overspant, wachten
tot de wind over het water dan
verkleurt, het is een lanzaam wachten,
een geduldig vouwen en ontvouwen
tot vleugels zich over de adem plooien
en dan opnemen, oplichten tot helder
weten, tot doorzichtigheid, tot
aangespoeld het water borrelt uit de
bron die helderziendheid predikt voor
de pelgrims van de hoop, wachten tot
de wind over het water dan dit water
zegent, alsof het wolken regent, damp
geworden golven die nu over al dat
wachten heen een schitterend schijnen
werpen, oogverblindend, O, en kijk
hoe dan dit kijken door alles heen de
waarheid toont, alle verdriet en pijn
plots weggespoeld, iets nieuws, de
wind legt bloot wat ooit in daglicht
onmiddellijk werd gesmoord door
molenstenen, door hebzucht, haat
en pest, gedrenkt in bloed, O ja, het
is iets nieuws, het wachten waard,
het wachten tot de wind over het
water dan verkleurt, en zie: plots
baadt alles in groen Licht, het Licht
dat wordt geboren als de Liefde
oogverblindend zegeviert, zoals dit
Kind dat haver aanbiedt, haver aan
een ezel, langs een haven aan de
Gaverbeek.

16-05-2010, Havenkaaien Brugge + CafÃ©/Restaurant "De Rotse", Sint-Christianabron, Dikkelvenne

Gevleugeld

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Sat, 15 May 2010 09:26:38 +0200

Het was alsof een vleugelpaar zich over
mij ontfermde, ik werd opgelicht, werd
wonder en verwondering, mijn adem
was niet meer, er was nog enkel zijn in
blijvende aanwezigheid, de zekerheid
in de belofte van dit eeuwig duren, O,
nu ben ik dan, mijn grenzen nu verdwenen,
overschreden, toegetreden, opgenomen
in dit onbegrensde, overlopend zonder
verliezen, onuitputtelijk geworden, O,
te voelen diepe dankbaarheid Uw Woord
daarin te horen, ervan te drinken, zodat
mijn ziel zal klinken, de wederklank zal
zijn die hier gehoor zal vinden, want O
ja, nu ben ik dan, nu ben ik helemaal,
zo vol, volledig, zonder hindernis, ik
word het vleugelpaar, ontfermd, licht op
en schitter, ja, zelfs in diepste duisternis
zal ik dan teken zijn van hoe Uw Liefde
is de moederschoot waarin mijn ziel zich
zacht ontplooien kan, nu, tot in de eeuwigheid.

Voor Zuster Mieke Â°11-06-1937 + 10-05-2010
Algemeen Overste
Zuster van de Christelijke Scholen Vorselaar

Zilverwit

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 03 May 2010 23:41:20 +0200

(voor Jaka Cunegund, mijn Zwitserse Herdershond)

Over het Zilvermeer legt zacht
de gele avondzon haar mantel,
rimpelloos, een spiegel waarin
Liefdeswater zich onzichtbaar
wentelt, alsof met trage vleugel-
slag een reiger in windstilte wil
nestelen, stilstaan, altijd dieper
tot de bodem dan de oppervlakte
toont, O, over het Zilvermeer
legt zacht de gele avondzon haar
mantel, dekt toe wat overdag
in zwierig handschrift aan haar
huid werd toevertrouwd, een
minnestrelen, terwijl een late
eend dit alles met de beste wil
ontcijfert, en dan terugkeert
tot de oever, terwijl het Licht
verkleurt, onmerkbaar groeit,
in wolken regenbooggebeuren
sterrenwaarts, tot ogen enkel
nog in inktzwart wit ontwaren
en daar, O daar dan over het
Zilvermeer leg jij dan trouw
je adem neer, een mantelvlucht,
een zucht en ik ontvang dan,
opgelucht.

Paradise

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Tue, 20 Apr 2010 00:40:17 +0200

Shall I then look with both my eyes? Shall
I then see a glimpse of Paradise? Or shall I
look with my eye right, or better still, the one
eye left? O Lord, to have a look at You is out
of league, to dance with You my legs are lame,
but still You keep inviting me, You keep on
looking for my inward eye, You keep on dancing
while my legs are lame, O Lord Your dance really
is out of league, but when blinded, cripple, deaf
and lame I stumble, then I see, my eyes right,
not left behind, O yes, I see, I see the glittering
dome of Paradise, it was the inward eye indeed,
the compass You imprinted in my Soul, as is the
graveyard Light to Souls at rest, so is Your Light
to me, in Peace now I can live, in Love my Soul
with You will be, eternally.

Ma Ville Minuit

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Sun, 24 Jan 2010 13:46:48 +0100

Cette ville
m'est inconnue
personne me parle
et quand je me retourne
lÃ
il ya le vide
O
quelle langueur
quelle passion
se cache
dans tes tÃ©nÃ¨bres
je m'en doute

Cette ville
m'est inconnue
personne me parle
et quand je me retourne
lÃ
O
je vois les chambres
mes demeures
mes amours
ils sont tous
lÃ
muets
leurs mains
me semblent Ã©tranges

Cette ville
m'est inconnu
personne me parle
et quand je me retourne
lÃ
il y a toi
O
ma vie
ma jeunesse perdue
je vois le lit
qui m'a jeteÃ©
dans cette ville

Cette ville
m'est inconnue
personne me parle
et quand je me retourne
lÃ
il y a moi
O
quelle langueur
quelle passion
se cache
dans ses tÃ©nÃ¨bres
je m'en doute

Cette ville
m'est inconnue
personne me parle
et quand je me retourne
je me retourne et
lÃ
il y a un ciel bleu
personne
que des nuages
quelle amour
qui m'appelle
viens
viens
c'est moi

O
cette ville
m'est trÃ©s connue
C'est elle
C'est ce qui me fait parler

see spoken videopoem @ you tube Ma Ville Minuit

Womb

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 20 Jan 2010 21:56:05 +0100

Enclosed I roam from star to star,
I travel endlessly, I whisper and
my breath unfolds behind me as
a vale, a shooting star, a comet
on its way and growing, growing
with each light-year passing by,
O yes, there is much pleasure in this
roaming , it is creation of a Master
Plan and still this roaming is
continuing, and when from time
to time I reach the boundaries of
my confinement, I feel a sudden
shiver, as if some unseen hand is
there to push me back, or could it
be the vale behind that keeps on
coming back, I wonder. So here I
am, inside and out, no matter
how the journey goes, there always
will be worlds to enter and others
then to leave behind, the roaming
will continue , on and on, no
ending, no beginning, so is the
roaming in the Womb of Being,
the cavern of His Master's Plan.

see spoken videopoem @ you tube Womb

Dancing Eagles

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Sat, 16 Jan 2010 08:35:51 +0100

Look
and look with me

Listen
let's listen
to the swing
of those great wings

Hear
and hear with me
there is the trumpet
of wise majesty

Feel
and feel with me
the magic of their heart
beating with mystery

Tremble
with their flow
again again
until our blood
is flying through our veins
and we are lifted

Then dance
let's dance
to the blue rhythm
of our Ladies call

And though
we are earthbound
they take us
to our Father's ground
a distant valley
on a drop of wind

Breathe
and breathe with me
into this ancient melody

Look
and look with me
there is a paradise to see

Feel
and feel with me
there is the water
of that endless sea

Flow
and flow with me
there is a being beyond me

Sing
and swing with me
there is an eagle
and it flies in thee

see videopoem @ youtube Bird to Santiago Hymn Of The Dancing Eagles

Bird As A Prophet

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Sun, 10 Jan 2010 10:35:57 +0100

O little bird how graciously you sing,
while night is darkening your wings,
you are the Herald of the morning,
my hands are open for your offering,
there is my Heart, O little bird, your
soft whisper, your silent touch, I can't
ignore, O, little bird, you Prophet
of the Dawn to come, my hands are
opening for your offering, my ears are
singing, all in tune, O little bird, my eyes
are closed in darkness, I keep wandering
into the night, breathing in, breathing out,
I offer you my heart, I welcome you into
my Soul, O little bird, how graciously you
sing, while the night is darkening your wing.

see videopoem taken at garden shrine @ youtube Bird As A Prophet

Star

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 28 Dec 2009 14:53:31 +0100

With all my heart

I come to You

my soul is ageless

a star is born

When waking up

the night is warm

my eyes are breathless

a womb to fill

Into the wind

Your voice is white

my thoughts are spirits

to dome unite

This journey reaps

from fields of dreams

may I there wander

an ocean deep

I come to You

and light years pass

my words are angels

the truth is winged

When finally

we coincide

our wish is silent

the answer clear

A star is born

Your essence pure

with all Your blessing

and nothing more

With all my heart

I sing to You

in soul then joyful

toÂ dreams fulfilled

With all my heart

I pray to You

so grant this blessing

in Love to Be

Prayer

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Fri, 25 Dec 2009 21:23:07 +0100

In the forest of my dreams some leaves

are wandering, I wonder whether they

will walk me home, from tree to tree I

keep on walkingÂ but the snow keeps

coming in, as if an unseen hand is there

to cover all my thoughts, to sleep is to

return, then I see you, I close my eyes

now, it is time to pray, O, walk with me,

to be a leave and wander through these

woods, sweet fragrance of a lullaby, O,

come with me and I will sing to wake you

up, from tree to tree then walk with me

and when we reach the mountaintop

then dream with me, so to the forest we

will be as to the snow these wandering

leaves.

Imagine

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Fri, 25 Dec 2009 20:04:22 +0100

ImagineÂ as this snow is melting how

a bird is opening its wings to welcome

a new dream, imagine Â as your weeping

heart is beating how your eyes are looking

for a cloud, a shelter for your soulâs desire,

imagine as this day is closing how the night

is entering, its dark embrace invisible, silence

then, imagine as this snow is melting how

it welcomes you, whispering, arms only forÂ

you, then fly, fly, so you melt too and woo.

Little

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 21 Dec 2009 10:03:36 +0100

There is little left, as if all the snow

has melted, all the birds unwinged,

fallen angels, lovers lost in agony,

their song is echoed by the water

now that keeps on pouring in my

home land, o, there is little left, a

treetop reaching out, six thousand

rings that lead to this, o, there is

little left, all has melted, lovers lost

Lippen

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 21 Dec 2009 09:58:21 +0100

Zal ik je vragen om dit woord te dragen,

de letters Ã©Ã©n voor Ã©Ã©n in uiterste

voorzichtigheid over je lippen laten

vloeien, zoals golven over zand, waar ze

dan worden opgenomen en hun warmte

laten Ã©Ã©n worden met wat in zee was

opgeslagen, zal ik je vragen om dit woord

te dragen, het zo te laten drijven dat je

je geborgen voelt en veilig, zoals het schip

waarop ze werden uitgesproken, wetend

dat de haven wacht om thuis te komen,

zal ik je vragen om dit woord te dragen,

nog voor het zacht wordt uitgesproken,

tot het weerklank vindt, een klankbord,

zoals golven op het strand in zand, de

korrels in je hand die wegen zoeken,

kegels maken op het wateroppervlak,

zal ik je vragen om dit woord te dragen,

niet meer klagen, stilte wagen waarin

alles dan kan uitgesproken worden, o

zo dit wonder zich te laten openbaren,

zal ik je vragen om dit woord te dragen,

ik durf het bijna niet te vormen, het is

zo oud, het werd met mij geboren in

de zee, zal ik je vragen om dit woord

te dragen, ben je er om mij dan daarin

verder te vervoeren, want het voelt

alsof de grond verdwijnt, alsof ik weg

zal zinken, zo verdrinken, zal ik, zal ik

je vragen om dit woord te dragen zoals

dit papier waaraan ik dit verlangen

toevertrouw, zal ik je vragen, vragen

om mij niet te laten vallen, achter te

laten tussen al dit wit? Zal ik je vragen

samen met mij dit te wagen, zal ik je

vragen of het goed is, of het veilig is

de haven te verlaten, zeg het mij, ik ben

de taal vergeten om het uit te spreken,

er resten enkel tranen en jouw ogen om

de mijne te ontvangen, zal ik het vragen

en als ik het dan vraag zal ik dan nog

bestaan, of zal ik verder gaan, zal je dit

woord dan meenemen, zodat het aan de

horizon verdwijnt, of zal je met jouw

armen reiken naar de mijne, zoals die

korrel in het zand, daar door de golven

neergelegd om nooit meer te verdwalen,

en daarin geschreven en gebrand jouw

woord dat ik volmondig op de tong nam

om het met jou te delen, o, zal ik het

vragen, zal ik het vragen, dat je mij dan,

al is het maar voor even draagt, tot onze

lippen elkaar net niet raken en toch

verenigd zijn?

Geweten

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 21 Dec 2009 09:50:45 +0100

O ja, ik weet dat je er niet meer bent,

geen afdruk meer, geen indruk die nog

overblijft, zoals een sneeuwvlok ben je

al gesmolten, zoals mijn hart nu smelt

voor jou, zo blijft er niets meer over,

je woorden ver weg uitgestorven, je

lippen als versteend gebleven aan de

horizon van waar de ogen zoeken naar

een stip die hopelijk zal groter worden,

o ja, ik weet dat je er niet meer bent,

geen afdruk meer, geen indruk die nog

achterbleef toen alle deuren sloten,

zoals de dichter zwijgen moet, zo valt

de regen, de wolken willen het niet weten,

zelfs al zeg je: maar ik zie je graag,

we willen het niet weten, we willen

het niet weten, we willen niet geweten

hebben dat alle regen samensmelt om

ons verdriet te dragen, en o ja, ik weet

dat je er niet meer bent, geen afdruk meer,

geen indruk die nog overblijft, maar dat

wat samensmelt wordt niet vergeten,

dat wat geweten is gemeten, het wordt

gewogen en gewikt, tot enkel nog de stilte

achterblijft, wat daarin dan wordt

aangewezen zal zo een afdruk zijn,

de indruk van geweten, zodat ik weet

dat je nog hier bent, in dit gesmolten land,

verdronken, niet meer zichtbaar voor het

blote oog, en aan de horizon enkel

de afdruk van geweten, daar staan veel

woorden om de liefde te vergeten,

slechts weinig zijn er nodig: een indruk,

afdruk, maar ik zie je graag, ik heb het

altijd wel geweten, dat om de droom

te zien je eerst maar weer vergeten moet,

dus sterft de dichter, alles wordt toegedekt,

raak me niet aan, betreed dit ongerept

gebied slechts als je spoorloos bent,

geen indruk achterlaat, geen afdruk,

gebruik geen woorden, adem niet en

zwijg in alle talen, want nu ik weet dat

je er niet meer bent zal ik versmelten,

knikken, stikken, snikken en gestolde

tranen achterlaten, daarmee je handen

vullen, en ooit, als alles wat geweten

is vergeten en als de dichter zwijgt

blijft nog dit grafschrift over, versteende,

afgedrukte, ingedrukte lippen, maar

ik zie je graag.

Melody

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Tue, 08 Dec 2009 16:44:18 +0100

Once there was a river and the water sang to me,

I crossed its melody and answered with a tear or

two, then went on, forgot about what I had left

behind, there always is a better road in mind so

I was told, and donât look back, just go ahead,

and follow what is written, and I did, till finally

I reached a beach that stretched to the horizon,

as if the sand had swallowed all the sea, and there

I wept, and wept, then came a wave or two,

and took me in, in tune for a familiar melody.