BOUTMAN Serendipity - PoÃ«zie(Nederlands)

Gavere (Gauara)

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 17 May 2010 07:00:56 +0200

voor P. en M.

Wachten tot de wind over het water
dan verkleurt, tot golf wordt, langzaam
opzweept tot aan kusten ogen zich dan
openen om deze geuren te ontvangen,
wachten tot de wind over het water
dan van kleur verandert, wolk wordt
en zich over golven buigt om zee te
worden, Ã©Ã©n te worden, regenboog
die alle hemels overspant, wachten
tot de wind over het water dan
verkleurt, het is een lanzaam wachten,
een geduldig vouwen en ontvouwen
tot vleugels zich over de adem plooien
en dan opnemen, oplichten tot helder
weten, tot doorzichtigheid, tot
aangespoeld het water borrelt uit de
bron die helderziendheid predikt voor
de pelgrims van de hoop, wachten tot
de wind over het water dan dit water
zegent, alsof het wolken regent, damp
geworden golven die nu over al dat
wachten heen een schitterend schijnen
werpen, oogverblindend, O, en kijk
hoe dan dit kijken door alles heen de
waarheid toont, alle verdriet en pijn
plots weggespoeld, iets nieuws, de
wind legt bloot wat ooit in daglicht
onmiddellijk werd gesmoord door
molenstenen, door hebzucht, haat
en pest, gedrenkt in bloed, O ja, het
is iets nieuws, het wachten waard,
het wachten tot de wind over het
water dan verkleurt, en zie: plots
baadt alles in groen Licht, het Licht
dat wordt geboren als de Liefde
oogverblindend zegeviert, zoals dit
Kind dat haver aanbiedt, haver aan
een ezel, langs een haven aan de
Gaverbeek.

16-05-2010, Havenkaaien Brugge + CafÃ©/Restaurant "De Rotse", Sint-Christianabron, Dikkelvenne

Gevleugeld

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Sat, 15 May 2010 09:26:38 +0200

Het was alsof een vleugelpaar zich over
mij ontfermde, ik werd opgelicht, werd
wonder en verwondering, mijn adem
was niet meer, er was nog enkel zijn in
blijvende aanwezigheid, de zekerheid
in de belofte van dit eeuwig duren, O,
nu ben ik dan, mijn grenzen nu verdwenen,
overschreden, toegetreden, opgenomen
in dit onbegrensde, overlopend zonder
verliezen, onuitputtelijk geworden, O,
te voelen diepe dankbaarheid Uw Woord
daarin te horen, ervan te drinken, zodat
mijn ziel zal klinken, de wederklank zal
zijn die hier gehoor zal vinden, want O
ja, nu ben ik dan, nu ben ik helemaal,
zo vol, volledig, zonder hindernis, ik
word het vleugelpaar, ontfermd, licht op
en schitter, ja, zelfs in diepste duisternis
zal ik dan teken zijn van hoe Uw Liefde
is de moederschoot waarin mijn ziel zich
zacht ontplooien kan, nu, tot in de eeuwigheid.

Voor Zuster Mieke Â°11-06-1937 + 10-05-2010
Algemeen Overste
Zuster van de Christelijke Scholen Vorselaar

Zilverwit

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 03 May 2010 23:41:20 +0200

(voor Jaka Cunegund, mijn Zwitserse Herdershond)

Over het Zilvermeer legt zacht
de gele avondzon haar mantel,
rimpelloos, een spiegel waarin
Liefdeswater zich onzichtbaar
wentelt, alsof met trage vleugel-
slag een reiger in windstilte wil
nestelen, stilstaan, altijd dieper
tot de bodem dan de oppervlakte
toont, O, over het Zilvermeer
legt zacht de gele avondzon haar
mantel, dekt toe wat overdag
in zwierig handschrift aan haar
huid werd toevertrouwd, een
minnestrelen, terwijl een late
eend dit alles met de beste wil
ontcijfert, en dan terugkeert
tot de oever, terwijl het Licht
verkleurt, onmerkbaar groeit,
in wolken regenbooggebeuren
sterrenwaarts, tot ogen enkel
nog in inktzwart wit ontwaren
en daar, O daar dan over het
Zilvermeer leg jij dan trouw
je adem neer, een mantelvlucht,
een zucht en ik ontvang dan,
opgelucht.

Lippen

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 21 Dec 2009 09:58:21 +0100

Zal ik je vragen om dit woord te dragen,

de letters Ã©Ã©n voor Ã©Ã©n in uiterste

voorzichtigheid over je lippen laten

vloeien, zoals golven over zand, waar ze

dan worden opgenomen en hun warmte

laten Ã©Ã©n worden met wat in zee was

opgeslagen, zal ik je vragen om dit woord

te dragen, het zo te laten drijven dat je

je geborgen voelt en veilig, zoals het schip

waarop ze werden uitgesproken, wetend

dat de haven wacht om thuis te komen,

zal ik je vragen om dit woord te dragen,

nog voor het zacht wordt uitgesproken,

tot het weerklank vindt, een klankbord,

zoals golven op het strand in zand, de

korrels in je hand die wegen zoeken,

kegels maken op het wateroppervlak,

zal ik je vragen om dit woord te dragen,

niet meer klagen, stilte wagen waarin

alles dan kan uitgesproken worden, o

zo dit wonder zich te laten openbaren,

zal ik je vragen om dit woord te dragen,

ik durf het bijna niet te vormen, het is

zo oud, het werd met mij geboren in

de zee, zal ik je vragen om dit woord

te dragen, ben je er om mij dan daarin

verder te vervoeren, want het voelt

alsof de grond verdwijnt, alsof ik weg

zal zinken, zo verdrinken, zal ik, zal ik

je vragen om dit woord te dragen zoals

dit papier waaraan ik dit verlangen

toevertrouw, zal ik je vragen, vragen

om mij niet te laten vallen, achter te

laten tussen al dit wit? Zal ik je vragen

samen met mij dit te wagen, zal ik je

vragen of het goed is, of het veilig is

de haven te verlaten, zeg het mij, ik ben

de taal vergeten om het uit te spreken,

er resten enkel tranen en jouw ogen om

de mijne te ontvangen, zal ik het vragen

en als ik het dan vraag zal ik dan nog

bestaan, of zal ik verder gaan, zal je dit

woord dan meenemen, zodat het aan de

horizon verdwijnt, of zal je met jouw

armen reiken naar de mijne, zoals die

korrel in het zand, daar door de golven

neergelegd om nooit meer te verdwalen,

en daarin geschreven en gebrand jouw

woord dat ik volmondig op de tong nam

om het met jou te delen, o, zal ik het

vragen, zal ik het vragen, dat je mij dan,

al is het maar voor even draagt, tot onze

lippen elkaar net niet raken en toch

verenigd zijn?

Geweten

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Mon, 21 Dec 2009 09:50:45 +0100

O ja, ik weet dat je er niet meer bent,

geen afdruk meer, geen indruk die nog

overblijft, zoals een sneeuwvlok ben je

al gesmolten, zoals mijn hart nu smelt

voor jou, zo blijft er niets meer over,

je woorden ver weg uitgestorven, je

lippen als versteend gebleven aan de

horizon van waar de ogen zoeken naar

een stip die hopelijk zal groter worden,

o ja, ik weet dat je er niet meer bent,

geen afdruk meer, geen indruk die nog

achterbleef toen alle deuren sloten,

zoals de dichter zwijgen moet, zo valt

de regen, de wolken willen het niet weten,

zelfs al zeg je: maar ik zie je graag,

we willen het niet weten, we willen

het niet weten, we willen niet geweten

hebben dat alle regen samensmelt om

ons verdriet te dragen, en o ja, ik weet

dat je er niet meer bent, geen afdruk meer,

geen indruk die nog overblijft, maar dat

wat samensmelt wordt niet vergeten,

dat wat geweten is gemeten, het wordt

gewogen en gewikt, tot enkel nog de stilte

achterblijft, wat daarin dan wordt

aangewezen zal zo een afdruk zijn,

de indruk van geweten, zodat ik weet

dat je nog hier bent, in dit gesmolten land,

verdronken, niet meer zichtbaar voor het

blote oog, en aan de horizon enkel

de afdruk van geweten, daar staan veel

woorden om de liefde te vergeten,

slechts weinig zijn er nodig: een indruk,

afdruk, maar ik zie je graag, ik heb het

altijd wel geweten, dat om de droom

te zien je eerst maar weer vergeten moet,

dus sterft de dichter, alles wordt toegedekt,

raak me niet aan, betreed dit ongerept

gebied slechts als je spoorloos bent,

geen indruk achterlaat, geen afdruk,

gebruik geen woorden, adem niet en

zwijg in alle talen, want nu ik weet dat

je er niet meer bent zal ik versmelten,

knikken, stikken, snikken en gestolde

tranen achterlaten, daarmee je handen

vullen, en ooit, als alles wat geweten

is vergeten en als de dichter zwijgt

blijft nog dit grafschrift over, versteende,

afgedrukte, ingedrukte lippen, maar

ik zie je graag.

In ochtend- en in avonduren

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 19 Aug 2009 19:03:21 +0200

Buiten huilen, roepen schreeuwen

daar, daar en je kan er niets aan

doen, je kan, je kan er niet aan

raken, je kan, je kan er niet om

heen, je kan, je kan er, je kan er

niet,Â er niet van slapen, je kan,

je kan er niet van waken, want

buiten, buiten huilen, roepen

schreeuwen, en je kan het niet

verhelpen want bedwelmend,

want verdovend, tot je oren tuiten,

het is een wakker slapen buiten,

van alles wat zich binnen dan

heeft opgeslagen, en daar, net

daar verzameld tot een overlopen

tot een laatste druppel die zich

vallen laat op al je wangen, al

je verlangen huilt, vecht, wilt

troosten en roept schreeuwen,

daar, een niet te stelpen stroom,

en daar, daar liggen al je woorden

ze liggen daar, naakt, o, Â hoe

achteloos Â hebben je lippen, o,

hoeÂ achteloos hebben ze alle

betekenis ontmanteld, verteerd

en daar, net daar dat omhullend

en beschermend weten schijnbaar

meedogenloos laten verdampen,

ja, buiten, buiten huilen, roepen

schreeuwen in een niemandsland,

en er is geen antwoord meer, alle

echoâs zijn verstomd, en je vaart

verder, wat draagt je nog, wat

vraagt je nog of dit kompas de

uitgeslagen koers aanwijst of dol

draait als een windroos die niet

meer weet welke wind te vangen

om dit verlangen in te klanken,

want wat in zielÂ wordt opgevangen

is , een is dat altijd zijn zal zo blijft

duren, in morgen en in avonduren,

winter, zomer, herfst of lente,

is het een roeping of een lokroep,

verwachting of verleiding, is het

vervulling, meer of minder, is het

versmelting, vereniging,Â of is het

slechts een oud verdriet, dat plots

de uitweg heeft gevonden om als

een lavastroom alles te bedekken

een niets ontziende niet te stuiten

opwelling die alles wat het op zijn

weg vindt meedogenloos versmacht

tot enkel rook nog over blijft die alle

horizonten hult in duisternis, waar

zelfs de zon geen opening in vindt

om licht te brengen in dit vertwijfeld

hunkeren, dit heen en weer geworpen

worden? Is het een roeping of een

lokroep? Winter, zomer, herfst of

lente, een luisteren of fluisteren? O,

en plots, in niemandsland ontwaakt

een nieuwe melodie, ze trilt op golven

van een eeuwig duren, ze jubelt in

de nerven van mijn ziel die langzaam

slechts geheimen prijsgeeft, die blad

na blad en mondjesmaat het weten

openvouwt in stilte, O, waarlijk, het is

een onbekend seizoen, een opening

zoals tussen een ademtocht die van

ophouden niet weet, het is, het is, en

naar de hemel reikt een witte boom, niet

om aan te raken maar om aangeraakt

te worden, zoals de winter en de zomer,

lente en de herfst, slechts golven zijn

die heen en weer, en meer en minder,

vervuld of hunkerend, hoog of laag,

altijd een bedding en een oever nodig

hebben, een strand om aan te spoelen,

een rots om op te breken, nu hoor ik

ook geen roeping en geen lokroep meer,

het oud verdriet kan zich te ruste

leggen in dit witte weten, want het is

nu opgelost, en in die samensmelting

der seizoenen voel ik hoe jij een

druppel op mijn wangen achterlaat,

die daar niet opdroogt maar begint

te stralen, een zonneoog waarin dit

nieuw seizoen dan bloeien kan, O

nee, je zingen is geen dwingen,Â Â

want wat in zielÂ wordt opgevangen

is , een is dat altijd zijn zal zo blijft

duren, tot zich neemt, toch niet toe

neemt, dat voeding voedt, en dan

gevoed zoals in ochtenduren, ontmoet

om dan in avonduren te ontwaken.

Sterfbed

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 19:02:07 +0200

Het is nog donker, maar alle vogels

fluiten al, alsof ze ook aan jou willen

vertellen dat de nacht slechts daglicht

is waaruit de zon zich eventjes heeft

teruggetrokken. Verduisterd zijn de

ramen, maar binnen schijnt nog licht.

Zo hoor ik nog je stem hoewel je lippen

zijn gesloten, en weldra toevertrouwd

aan het verterend vuur. Je noemt me

bij mijn naam , ik antwoord met de

jouwe. Wij weten waar we tussen de

bekende sterren moeten kijken om

elkaar te vinden. Kom , kom ,

laat onsÂ opnieuw over zeeÃ«n varen

in een kleine boot naast walvissen

en zeemeerminnen, laat ons opnieuw

op warme stranden aanspoelen, laat

ons nog eenmaal wandelen langs eb

en vloed. Het is nog donker, maar

alle vogels fluiten al een afscheidslied

voor verre sterren, ramen waaien open,

gordijnen worden weggeschoven., ogen

knipperen hoewel jouw lippen zijn gesloten,

handen zeggen nu zoveel meer dan

woorden, hun wuiven doet de halmen

trillen, een zachte wind die onze haren

streelt, en een glimlach drijft de kamer

uit. Wij weten waar we tussen de bekende

sterren moeten kijken om elkaar te

vinden. Wij weten dat alle weten

in het vuur verdwijnt, maar geen

vergeten wordt , want dit weten zal

het voedsel zijn voor nieuw ontwaken.

Zoals je bent voor mij, zo zal ik met je

waken.

Laatste woord

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 18:54:50 +0200

Liefste, want zo noem ik je, vind je
dat nu vreemd? Je naam was niet meer
op mijn lippen te bespeuren, misschien
net nog op het puntje van mân neus,
dat vertelde ik je laatst, toen ik je
ergens tegenkwam in een verloren
ogenblik. En, liefste, vind je dat nu
vreemd? Kijk mee en zie hoe langs
de takken druppels kruipen, een
boom waarvan we samen ooit de
wortels droog hebben geschud, om
ze daarna in vaste grond met water
te besprenkelen. Nu reikt hij naar
de sterren. O ja, liefste, het is een
woord om nooit meer te vergeten,
het staat geschreven in de handpalm
van het leven, en die schenk ik je.
En, liefste, vind je dat nu vreemd?
Liefste, laat dit het eerste en het
laatste woord zijn tussen ons, laat
het een wind zijn, een waaien, een
keten die als een parelsnoer een
thuiskomst vindt. Liefste, laat dit
een zeventeken zijn dat ons verbindt,
zoals de maan soms voor de zon
schuift zodat we overdag de sterren
zien, verblind. Liefste, weet je nog
hoe we rond het vuur in vreugde dansten
tussen vonken, en hoe ze dan als sterren
vielen op het gras? Liefste, want zo
noem ik je, vind je dat nu vreemd?
Want liefste, nu je naam is uitgestorven
op mijn lippen, nu spreek ik hem uit,
nu wil ik dat je niet vergeet en weet,
nu wil ik dat je uit mijn laatste adem
nog de liefste voelt, want liefste, ja,

dat ben je wel, ik wil dat je hem spreekt,
o nu liefste.

Vuurtoren

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 17:09:06 +0200

Ben ik het Noorden kwijt dan kijk ik naar

het Zuiden, en als ik in het Westen woon

weet ik het Licht aanwezig in het Oosten.

Zo ben ik altijd thuis. Zoals een windroos

waai ik door dit leven , adem regenbogen

word gevangen in een spel van woorden

tot jij me in je ogen vangt, mij leest, mij

laat geboren worden, hoe kan ik dan niet

van je houden? Als alle licht verdwenen

is ben ik er nog, want met je handen laat

je me ontbranden, en met je lippen wakker

je me aan, je adem voedt verlicht verlangen,

in al mijn spiegels laat ik je bestaan, tot ik

mezelf weerspiegeld zie, een zonnestraal

gevangen in dit vurig weten en ik wijs je

aan, zo ben ik niet, zo ben ik altijd thuis.

Witte Maandag

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 17:06:36 +0200

Zoals dit denken opgaat in de ijle

lucht, verdwijnt in wolken om als

regen terug te keren, zo smelt

de sneeuw vandaag onder de eerste

zonnestralen. Vier duiven doen

de treurwilgtwijgen buigen, zij rusten

hier op vleugels alsof zij weten dat

hun wiegen deze boom doet vliegen.

Op en neer bewegen takken, schudden

alle wegen weg, de zuiverende wind

zorgt voor de thuiskomst van het kind

dat in geborgenheid gedragen wordt.

Als dan dit denken wordt geboren

zal het dan zijn als ochtendgloren?

Zal het dan zuiver blijven, onbezoedeld

door de neerslag van het spreken?

De indruk die het maakt laat steeds

zijn sporen na, hoe moeilijk valt het

af te schudden in een zee van stilte,

hoe moeilijk is het voor de vlok om

niet als druppel terug te keren?

Toch zijn zij allebei de kinderen van

eenzelfde oceaan die slechts de taal

van Liefde spreekt. Daarin bestaat

geen onderscheid, daaruit zweven

de woorden naar de bij hen passende

zinnen, en het verhaal ermee geschreven

is dan het denken dat kan opgaan

in de ijle lucht, om als een zachte

regen terug te keren, zoals vier

witte duiven op de treurwilgtwijgen.

Geuren

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 16:59:23 +0200

Vreemd, vandaag zag ik in de verte rode

rozen , de wind waaide me tegen en op

mijn wangen kwamen geuren van seringen

wonen , alsof je wandelt op het strand en

tussen je tenen aarde vindt. De wind bracht

die terugkeren willen naar de bedding

waaruit ze was geboren. En toen ik dichter

kwam, steeds dichter werd het lichter: op

mijn wangen proefde ik geen seringen

maar herinneringen, gespiegeld in een

druppel die daar achter was gebleven

God

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 16:57:28 +0200

Als alle regendruppels

zijn gevallen,

alle wolken opgelost en

alle sterren uitgelicht,

als alle weten is gekend,

en elk zwarte gat gedicht,

ieder verlangen Â vredevol

vervuld, de laatste woorden

uitgesproken, als alle

leven is geleefd en elke

strijd gestreden, als ieder

kind is thuisgekomen in

het wiegen van de bomen,

als alle zijn geworden is

en alle haat verdwenen,

als alles is ontrafeld

wat geweven werd, ieder

patroon ontvouwd en

alle honger eindelijk

verdwenen, als alles

wat ooit voor het grijpen

lag begrepen is, dan zal

Vader er nog zijn,

zoals Hij naar Moeder

keek, toen zij, gearmd en

zij aan zij, innig langs

water liepen , wandelden

op golfjes.

Glazen hemel

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 16:55:01 +0200

Zoals ik kijk naar jou, zo is het

kijken naar wolken achter glas,

de hemel laat zich slechts heel

even kennen, een ogenblik, de

tijd om al te wennen aan een

eeuwigheid. Stukje bij beetje

stapelt de ene wolk zich op de

andere, tot er een vreugdevol

herkennen komt, een helder

wederzien, een korte knipoog,

als om je vertellen dat je welkom

bent. En als je reiken wil dan

zal je alle glas wel overwinnen,

want het staat in zand geschreven:

zoals de wind met wolken speelt,

zo strelen golven vaak Â het strand,

een nooit aflatend herbeginnen

tot alle kijken wordt zoals een

eeuwig minnen, zoals de wolken

stapelen, in eenÂ hemel voor het

glas.

Gids

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 16:53:00 +0200

Toen ik wou wandelen in bergen liep

ik plots in wolken, zoals rook je soms

helemaal kan bedwelmen als de wind

waait over vuur dat je verwarmt, dat

je had aangewakkerd met je adem, en

nu penetrant je even stikken, happen

doet. Toen ik wou wandelen in bergen

liep ik plots verloren, de gids was uit

het zicht verdwenen, opgelost zo leek

het wel, zoals een schip verdwijnen kan

aan horizonten, hoewel de stuurman

wel de haven ziet. Toen ik wou wandelen

in bergen viel een vochtig herfstblad

voor mijn voeten, en toen ik ernaar

reiken wou waaide het weg, ging

rusten op een bed van mos, alsof het

zeggen wou: hier ben ik thuis, ik heb

genoeg gereisd. Toen ik wou wandelen

in bergen ontmoette ik, nog voor dit

beeld zich op mijn netvlies brandde,

jou, ademde ik wolken, werd vederlicht,

en voor mijn ogen openbaarde zich

dit vergezicht: dit was het einde van

mijn reis, dit was de thuiskomst in het

paradijs.

Gelukkig zijn

nospam@example.com (Rombout Vercnocke) — Wed, 22 Jul 2009 16:48:36 +0200

Wanneer ik je zie voel ik

geluk, ook al ben je er

niet, ik voel je hart kloppen,

zoals je een vogel hoort

die voorbijvliegt, en je

even streelt, ook al ben

je er niet. Ik zie je ogen

denken, zoals de wind

speelt met het vlammetje

van de kaars die ik net

heb aangestoken, want

je bent er niet. Ik luister

naar je stem die wakkert

telkens ik een zuchtje voel,

ook al hoor ikÂ je niet.Â Hoe

zou ik niet naar jou kunnen

verlangen, ook al ben je er

niet? Je woorden staan

geschreven op het netvlies

tussen bloemen, hetzelfde

zuchtje brengt hun geur

bij mij, dezelfde vlammen

kunnen mij verwarmen

zoals je open armen, hoe

zou ik niet naar jou kunnen

verlangen ook al ben je er

niet? Zoals enkele wolken

drijven tussen zonnestralen,

zo weet ik je nabij, zo weet

ik dat je bent in mij, hoe

zou ik anders zo naar jou

kunnen verlangen? O, als

ik je zie voel ik geluk, ook

al ben je er niet.