BOUTMAN Serendipity

voor P. en M.

Wachten tot de wind over het water
dan verkleurt, tot golf wordt, langzaam
opzweept tot aan kusten ogen zich dan
openen om deze geuren te ontvangen,
wachten tot de wind over het water
dan van kleur verandert, wolk wordt
en zich over golven buigt om zee te
worden, één te worden, regenboog
die alle hemels overspant, wachten
tot de wind over het water dan
verkleurt, het is een lanzaam wachten,
een geduldig vouwen en ontvouwen
tot vleugels zich over de adem plooien
en dan opnemen, oplichten tot helder
weten, tot doorzichtigheid, tot
aangespoeld het water borrelt uit de
bron die helderziendheid predikt voor
de pelgrims van de hoop, wachten tot
de wind over het water dan dit water
zegent, alsof het wolken regent, damp
geworden golven die nu over al dat
wachten heen een schitterend schijnen
werpen, oogverblindend, O, en kijk
hoe dan dit kijken door alles heen de
waarheid toont, alle verdriet en pijn
plots weggespoeld, iets nieuws, de
wind legt bloot wat ooit in daglicht
onmiddellijk werd gesmoord door
molenstenen, door hebzucht, haat
en pest, gedrenkt in bloed, O ja, het
is iets nieuws, het wachten waard,
het wachten tot de wind over het
water dan verkleurt, en zie: plots
baadt alles in groen Licht, het Licht
dat wordt geboren als de Liefde
oogverblindend zegeviert, zoals dit
Kind dat haver aanbiedt, haver aan
een ezel, langs een haven aan de
Gaverbeek.

16-05-2010, Havenkaaien Brugge  + Café/Restaurant "De Rotse", Sint-Christianabron, Dikkelvenne

Het was alsof een vleugelpaar zich over
mij ontfermde, ik werd opgelicht, werd
wonder en verwondering, mijn adem
was niet meer, er was nog enkel zijn in
blijvende aanwezigheid, de zekerheid
in de belofte van dit eeuwig duren, O,
nu ben ik dan, mijn grenzen nu verdwenen,
overschreden, toegetreden, opgenomen
in dit onbegrensde, overlopend zonder
verliezen, onuitputtelijk geworden, O,
te voelen diepe dankbaarheid Uw Woord
daarin te horen, ervan te drinken, zodat
mijn ziel zal klinken, de wederklank zal
zijn die hier gehoor zal vinden, want O
ja, nu ben ik dan, nu ben ik helemaal,
zo vol, volledig, zonder hindernis, ik
word het vleugelpaar, ontfermd, licht op
en schitter, ja, zelfs in diepste duisternis
zal ik dan teken zijn van hoe Uw Liefde
is de moederschoot waarin mijn ziel zich
zacht ontplooien kan, nu, tot in de eeuwigheid.

Voor Zuster Mieke °11-06-1937 + 10-05-2010
Algemeen Overste
Zuster van de Christelijke Scholen Vorselaar

(voor Jaka Cunegund, mijn Zwitserse Herdershond)

Over het Zilvermeer legt zacht
de gele avondzon haar mantel,
rimpelloos, een spiegel waarin
Liefdeswater zich onzichtbaar
wentelt, alsof met trage vleugel-
slag een reiger in windstilte wil
nestelen, stilstaan, altijd dieper
tot de bodem dan de oppervlakte
toont, O, over het Zilvermeer
legt zacht de gele avondzon haar
mantel, dekt toe wat overdag
in zwierig handschrift aan haar
huid werd toevertrouwd, een
minnestrelen, terwijl een late
eend dit alles met de beste wil
ontcijfert, en dan terugkeert
tot de oever, terwijl het Licht
verkleurt, onmerkbaar groeit,
in wolken regenbooggebeuren
sterrenwaarts, tot ogen enkel
nog in inktzwart wit ontwaren
en daar, O daar dan over het
Zilvermeer leg jij dan trouw
je adem neer, een mantelvlucht,
een zucht en ik ontvang dan,
opgelucht.